Discussie: Shabti

Dat teruggave soms moeizaam verloopt en dat het bronland nog vele duizenden vergelijkbare voorwerpen in depot heeft zijn geen argumenten om niet terug te geven. Waar het om gaat is dat het besluit tot teruggave niet genomen mag worden door de consumentenlanden maar een privilege is van de bronlanden.

Op basis waarvan zouden bronlanden dat privilege kunnen hebben? Als de wetgeving geen houvast biedt en zolang de consumentlanden de verdragen als die van Unesco en Unidroit niet tekenen en ratificeren, kunnen deze landen slechts vanwege ethische redenen voorwerpen teruggeven.

Daarnaast: Egypte zou met zoveel landen in discussie kunnen over de teruggave van oudheidkundige voorwerpen. Er is immers al zoveel gestolen. Wordt het dan geen eindeloos verhaal?

Ik ben het eens met Diteke. Zolang consumentlanden geen verdragen tekenen of ratificeren hoeven ze in principe niets terug te geven. Het is dan eigenlijk alleen 'good will' dat ze het terug geven. Niemand kan in zo'n geval dwingen of gedwongen worden.

Men zou gewoon moeten pleiten dat álle landen verdragen als Unidroit en Unesco tekenen of ratificeren. Maar aan de andere kant, dan zouden landen veel van hun collecties kwijt raken omdat de herkomst onduidelijk is. Dus het zal inderdaad een eindeloze discussie worden met alleen maar verliezers.

Ton: ieder geval kan wel apart worden beoordeeld, maar ik vermoed dat weinig musea hier iets voor voelen. Het proces van teruggave zonder duidelijke richtlijnen en procedures is op zich al ingewikkeld genoeg; kijk maar naar hoe lang het voor de shabti heeft geduurd!