Shabti
Hoeveel moeite moet er worden gedaan om objecten terug te geven? En moet dat bij alle objecten of alleen bij belangrijke?
Twee jaar geleden kwam een verzamelaar bij het Rijksmuseum van Oudheden langs. Hij had, zoals vaker, een Oud-Egyptisch object, een zogenaamde shabti, aangekocht op een kunstbeurs in Brussel en wilde er graag meer informatie over hebben. De conservator Egypte kon de man er inderdaad wel meer over vertellen: hij had deze shabti namelijk zelf opgegraven in de jaren '80! Daarna was de shabti, zoals alle vondsten uit de opgraving van het Rijksmuseum van Oudheden in Sakkara, opgeslagen in een depot ter plaatse. Van dit depot was bekend dat het in de late jaren '80 was beroofd. De verzamelaar wilde niets met illegale praktijken te maken hebben en er werd gekeken naar de mogelijkheden voor een goede oplossing. De Duitse handelaar die het beeldje had verkocht wist niets van de illegale herkomst en wilde ook dat de zaak werd opgelost. Het Art Loss Register bleek bereid om te bemiddelen tussen koper en verkoper. De verzamelaar werd schadeloos gesteld, en vervolgens werd begonnen met een proces dat moest leiden tot teruggave. Er werd contact gelegd met de Egyptische oudheidkundige dienst en in Nederland werd door de Erfgoedinspectie en het openbaar ministerie uitgezocht van wie het beeldje nu eigenlijk was en hoe het terug gegeven kon worden aan Egypte. Er bleken geen goede procedure voor te bestaan en pas na veel vijfen en zessen werd de shabti pas in de zomer van 2008 officieel overgedragen aan Egypte.
Moet er wel zoveel moeite gedaan worden voor objecten als deze shabti, waar er vele duizenden van zijn? Of moet men zich alleen druk maken over grote en belangrijke objecten?
Geef uw mening via de 'discussieknop' boven de afbeeldingen.